خانم فاطمه سالاروند چکیده ی ده سال تجربه ی شاعری خود را در کتابی با نام "پیغام گیر خاموش" گردآوری کرده اند که شامل 39 غزل ، یک مثنوی و 16 شعر آزاد است.این مجموعه شعر را دفتر شعر جوان در بهار ۱۳۸۷ چاپ کرده است. یکی از غزل های این مجموعه با نام زن پرنده را با هم می خوانیم. زن پرنده رها کن این زن دیوانه را به حال خودش من مات و مبهوت مانده بودم شايد بيخود نمي گفتند : مستي و راستي شايد خودمم نمي فهمم كه چه مي نويسم یادم مي رود كاري به نوشته هاي پيشين ندارم منظور نوشته هايم مهم نيست شعر از خودم (رضا والی) دفترم را می بندم و چشم ها را شعر از خودم (رضا والی)
دلش برای تو و غصه هاش مال خودش
رها کن این زنه دیوانه را که معلوم است
به دست خویش کمر بسته برزوال خودش
زنی که آمده از سرنوشت سیب و فریب
خودش جواب خودش! نه خودش سؤال خودش!
زنی که «هیچ مگوی» و زنی که «هیچ مپرس»
زنی مخاطب آوازهای لال خودش
زنی به تردی آیینه ، سنگ تر از سنگ
شبیه بغض هزاران هزار سال خودش
زنی که هیچ به رؤیای آسمان نرسید
زن پرنده که پوسید زیر بال خودش!
و حتي به سنگفرش خيابان
و به پنجره اي كه بسته شد
نه ! فكرم به اين ها نيست.
نبايد چيزي مي گفتم
و نگفتم!
به تلفن هم جواب ندادم
غذا هم نخوردم
تا نيمه هاي شب هم نخوابيدم
مست شدم
مي دانم
اين هم يك علامت از جنون بود
توي خواب حرف مي زدم
همه چيز را مي گفتم
از تو كه مي گفتم
رفقا مي گفتند هزار دريا نفرين هم برايش كم است
اما من مي خواستم
زخمي عميق تر بردارم!
مي خواستم قيافه ي چاقو را فراموش كنم
و روياها را پرپر!
فقط مي نويسم
غير از مكان گريه هايم
و خنده هايم
همه چيز را مي نويسم
خيلي چيز ها را يادم مي رود!
اينكه كجا عاشق شدم
كجا زخم خوردم
كدام رفيقم را مي خواستم بكشم
و .. و.. و...
هنوز هم آنگونه مي نويسم كه هيچ كس نخواند
تو نيز شايد..
مهم اين بود فكرم به اين چيزهاست
نه راهي كه تو را از من جدا كرد
و نه سنگفرش و پنجره
مهم خودِ خودِ جدايي بود
ادامه مطلب را بخوانيد
چیزی طلب می کنند که نمی دانم چیست !
عواقب سنگینی برایم داشت.
خط تولید اشعارم تعطیل شده !!!
عبور و مرور به کانتین را ممنوع کرده اند
واژه ها سوء تغذیه گرفته اند!
همه ی هجاهای کوتاه ذهنم
جایشان را داده اند به یک هجای بلند و بدقواره بنام /هووووووووو/
که نماینده ی واژگان معترض است!
هر لفظی که بر لب بیاید محکوم به نابودی ست
و توسط واژه های دیگر سرکوب می شود!!
تمام قراردادها
قولنامه ها
و تعهد ها فسخ شده اند!
و در پیله ی بی سوادی ام فرو می روم
و اعلان ورشکستگی هنری می کنم!!!
و حالا تصویر انسانی خسته و مشوَش را ارئه می دهم که اصالت انسانی خویش را در قلب جهان کثیف سرمایه داری "بی فلسفه " جستجو می کند.
_______________________________
نکته : تمامی تصاویری که در وبلاگ منتشر می شوند نقاشی های سبک اکسرسیونیسم و آثار نقاشان بزرگ این سبک هستند.
_______________________________
دفتر شعرم را گم کرده ام !
من چیزی نیستم , جز همان شعرهای گم شده !
رضا والی بیگی
Me3senger@Yahoo.Com
_______________________________
انتشار مطالب این وب نوشت با ذکر نام نویسنده و شاعر مطلب بلامانع است
